Η πίσω όψη του λιονταριού

Η πίσω όψη του λιονταριού
Η πίσω όψη του λιονταριού LM
Bu içerik 742 kez okundu.

Πόση βία χωρά, ως προοπτική, η «κανονικότητα»; Πάνω που είχαμε πειστεί ότι το χειρότερο που μπορούσε να συμβεί στον μέσο πολίτη ήταν να τον ξεβρακώσουν δημόσια τα ΜΑΤ τού κ. Χρυσοχοΐδη ή να υποστεί όσα τράβηξε στην ταράτσα του σπιτιού της η οικογένεια Ινδαρέ, ξαφνικά άρχισαν να ηχούν τύμπανα πολέμου. Με ανησυχητικότερη τομή όχι τους συνήθεις τσαμπουκάδες του σουλτάνου Ερντογάν, αλλά τον γηπεδικό ενθουσιασμό με τον οποίο οι ημέτεροι πατριώτες έσπευσαν να σηκώσουν το γάντι, προϊδεάζοντάς μας για ένα νέο γύρο συλλογικών θυσιών.

Η εντυπωσιακότερη σχετική δήλωση, που ενθουσίασε την πολεμοχαρή «Δημοκρατία» (4/12), προήλθε από τον αρχηγό του ΓΕΝ, αντιναύαρχο Τσούνη, σε συνομιλία του με τους διαπιστευμένους συντάκτες: αν κάποιο τουρκικό ερευνητικό πλοίο παραβιάσει την ελληνική υφαλοκρηπίδα, ξεκαθάρισε, «θα πάμε μπροστά, θα ρίξουμε κι όσες φάμε». Σε αντίθεση με τους χουλιγκάνους των γηπέδων, που εμφορούνται από την ίδια ακριβώς κουλτούρα προάσπισης των οικείων δικαίων, ο αντιναύαρχος Τσούνης δεν πρόκειται βέβαια να φάει αυτοπροσώπως την παραμικρή σφαλιάρα σε περίπτωση θερμού επεισοδίου· ας όψονται τα ζωντανά στρατιωτάκια του, που θα ταΐσουν τα ψάρια της Ανατολικής Μεσογείου.

Για να μην υστερήσει προφανώς σε μαχητικότητα, η Πολεμική μας Αεροπορία σήκωσε πάλι στις 10/12 στον αέρα 38 Μιράζ και F-16· την επομένη, ο υπουργός Αμυνας διακήρυξε στη Βουλή ότι θεωρεί ανεπαρκές το μισό δισ. πολεμικών δαπανών του νέου προϋπολογισμού.


Τη σκυτάλη παρέλαβε ο γνωστός Φαήλος, διευκρινίζοντας με άπταιστη δικηγορική τεχνογνωσία πως «οι Ενοπλες Δυνάμεις μας έχουν ακόμη απόθεμα ισχύος για να καταστρέψουν το ναυτικό, την αεροπορία και τις υποδομές της Τουρκίας δύο φορές και μια ρέστα» −εφόσον, όμως, παταχθεί ο εσωτερικός εχθρός «των πουρκουάδων της Αριστεράς και του φιλελέδικου επαρχιωτισμού», οι ειρηνόφιλοι «Τούρκοι εσωτερικού» με τις «ηττοπαθείς βρωμιές τους», που «θέλουν ό,τι οι προδότες και δωσίλογοι: ντουφέκι» («Δημοκρατία» 12/12).

Σ’ αυτό το κλίμα, ελάχιστη σημασία δίνεται στις ρυθμίσεις του Διεθνούς Δικαίου, που κατά τα άλλα επικαλούμαστε. Στο γεγονός λ.χ. πως η υφιστάμενη νομολογία θεωρεί ανίσχυρη κάθε «μονομερή θαλάσσια οριοθέτηση μεταξύ κρατών με έναντι ή παρακείμενες θαλάσσιες ακτές», δίχως προηγούμενη συμφωνία μεταξύ τους ή προσφυγή σε κάποιο διεθνές δικαιοδοτικό όργανο (υπόθεση ΗΠΑ-Καναδά, 1984, §112). Ή ότι η Σύμβαση του 1982 και η νομολογία για την υφαλοκρηπίδα ή ΑΟΖ των νησιών που γειτονεύουν με συμπαγείς χερσαίους όγκους (υποθέσεις βρετανικών νήσων της Μάγχης, γαλλοκαναδική διαφορά για τα νησιά Σεν Πιερ και Μικελόν) δεν δέχονται σαν απαράβατο κανόνα οριοθέτησης τη «μέση γραμμή» (όπως θα θέλαμε) αλλά την «ευθυδικία» (equity), κατανέμοντας αναλογικά την πέριξ υφαλοκρηπίδα. Οτι, δηλαδή, με βάση το υφιστάμενο Δίκαιο -που δεν αναμένεται ν’ αλλάξει στο ορατό μέλλον- η Τουρκία «δικαιούται» κι αυτή ένα μέρος της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου (πολύ μικρότερο, βέβαια, από τις βλέψεις των ηγετών της)· στο δε Καστελόριζο δεν αναλογεί, στην καλύτερη περίπτωση, παρά μια μικρή θαλάσσια λωρίδα, παντελώς άσχετη με όσα τερατώδη ευαγγελίζονται οι γεωπολιτικοί χάρτες των εγχώριων ΜΜΕ (Για τον καλοπροαίρετο αναγνώστη, που θέλει να μάθει τι ακριβώς συμβαίνει κι όχι να εφοδιαστεί με καφενειακά επιχειρήματα, παραπέμπουμε στη διαφωτιστικότατη μελέτη του καθηγητή Σπύρου Λαπατσιώρα που δημοσιεύτηκε στα τελευταία τεύχη του περιοδικού «Θέσεις».)

Η κυβέρνηση τα γνωρίζει βέβαια πολύ καλά όλα αυτά, αξιοποιεί όμως το χαρτί της έντασης για προφανείς λόγους μικροπολιτικής. Ο κ. Μητσοτάκης μάς έχει εξηγήσει αναλυτικά, στη δημοσιευμένη μεταπτυχιακή εργασία και σε παλιότερες συνεντεύξεις του, πως ένας πολιτικός καλό είναι να συμπλέει ιδιοτελώς με το διάχυτο υπερπατριωτικό αίσθημα· αυτήν ακριβώς τη στάση υιοθέτησε άλλωστε, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και κατά τις πρόσφατες εξελίξεις στο Μακεδονικό. Σε αντίθεση μ’ αυτό το τελευταίο, οι ελληνοτουρκικές διαφορές δεν έχουν όμως απλώς συμβολικό χαρακτήρα. Τα διακυβεύματά τους είναι απολύτως υλικά −είτε πρόκειται για τα μελλοντικά κέρδη πετρελαϊκών και κατασκευαστικών εταιρειών, είτε για τις μίζες από την «απαραίτητη» νέα εξοπλιστική κούρσα.

Η προσδοκία αυτών των τελευταίων δεν πρέπει δε καθόλου να υποτιμάται ως παράγοντας κλιμάκωσης της έντασης: όπως έχουμε εξηγήσει αναλυτικά σε παλιότερο αφιέρωμα του «Ιού» («Εφ.Συν.», 1/2/2014), οι αρπαχτές του Ακη Τσοχατζόπουλου και της παρέας του το 1996-2001 στηρίχτηκαν σ’ ένα αντίστοιχο επικοινωνιακό μπαράζ, την επαύριο της κρίσης των Ιμίων. Με την καταχρεωμένη «μεταμνημονιακή» Ψωροκώσταινα στη θέση της νεόπλουτης «ισχυρής Ελλάδας» του Σημίτη, η αιματηρή δαπάνη 1 δισ. για κάθε F-35 απαιτεί, φυσικά, ιδιαίτερες προσπάθειες προκειμένου να πειστεί το φιλοθέαμον κοινό για την «ανάγκη» να υποστεί τις ανάλογες βαθιές περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές δαπάνες. Μια κρίση στο Αιγαίο διευκολύνει τα μάλα μια τέτοια εξέλιξη· η σκηνοθεσία της εμπεριέχει ωστόσο τον υπαρκτό κίνδυνο να οδηγήσει, από κάποιαν αθέλητη αλλά μοιραία στραβοτιμονιά, σ’ ένα απρογραμμάτιστο Κούγκι.

Τι Μπένζαμιν, τι Ανδρέας;
Αν κάτι διαφοροποιεί τους τωρινούς λεονταρισμούς από παλιότερα ομοειδή εγχειρήματα, αυτό είναι η ψευδαίσθηση ισχύος που εμφυσά στους υπερπατριώτες μας η υποτιθέμενη «συμμαχία» με το Ισραήλ. Μέσα στον ενθουσιασμό τους που αλλάξαμε μεσανατολικό άλογο και από τους μονίμως χαμένους «τρομοκράτες» Παλαιστινίους περάσαμε στις αγκαλιές με το «πανίσχυρο πρότυπο κράτος» των σιωνιστών, οι Φαήλοι δεν προεξοφλούν μονάχα την (κάθε άλλο παρά δεδομένη) ένοπλη συμπαράσταση του Τελ Αβίβ στη δική μας ερμηνεία του Δικαίου της Θάλασσας. Λησμονούν, επίσης, πως εδώ και 13 ολόκληρα χρόνια το Ισραήλ έχει πάψει να είναι ανίκητο στα πεδία των μαχών −κι ότι την πρώτη ήττα της ιστορίας του, το καλοκαίρι του 2006 στον Λίβανο, την υπέστη από εκείνους ακριβώς τους «φανατικούς ισλαμιστές» που οι ίδιοι βιάζονται ν’ αναγορεύσουν σε νέους εθνικούς μας αντιπάλους...

Εκτός από τα πυρηνικά του Νετανιάχου, το εγχώριο κόμμα του πολέμου επικαλείται ωστόσο μιαν ακόμη παρακαταθήκη: την υποτιθέμενη αδιαλλαξία του Ανδρέα Παπανδρέου, κατά την πρώτη τουλάχιστον εξαετία της πρωθυπουργικής του θητείας, απέναντι στην «εξ Ανατολών απειλή». Μια εικόνα του παρελθόντος βασισμένη ως επί το πλείστον στην τότε ρητορεία καλείται έτσι να νομιμοποιήσει πολιτικοστρατιωτικές επιλογές απροκάλυπτα τυχοδιωκτικές.

Το γεγονός ότι τα επίσημα κρατικά αρχεία της εποχής παραμένουν ως επί το πλείστον κλειστά διευκολύνει αρκετά μια τέτοια ανάγνωση. Στην πραγματικότητα όμως, όπως αποδεικνύουν δύο ενέργειές του που αποκαλύπτουμε σήμερα εδώ, αγνοημένες πλήρως όχι μόνο από την τότε ειδησεογραφία αλλά κι από τη μεταγενέστερη σχετική βιβλιογραφία, ο Ανδρέας υπήρξε ευθύς εξαρχής αρκετά «διαλλακτικός» απέναντι στην Αγκυρα.

 

Τάσος Κωστόπουλος

İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR X
17 Ağustostan sonra ülkeye kara sınır kapılarından gireceklere negatif test şartı geliyor
17 Ağustostan sonra ülkeye kara sınır kapılarından gireceklere negatif test şartı geliyor
Ερντογάν: Ξεκινάμε ξανά τις γεωτρήσεις – Ενημέρωσα τη Μέρκελ
Ερντογάν: Ξεκινάμε ξανά τις γεωτρήσεις – Ενημέρωσα τη Μέρκελ