İNHANLI DİRENİŞİNDEN SONRA AZINLIĞIN 2. BÜYÜK PROTESTOSU: 26 OCAK 1988

Στις 26 του Γενάρη στην Κομοτηνή πραγματοποιήθηκε διαδήλωση 4.000 Τούρκων. Η διαδήλωση καλέστηκε από μια εφημερίδα (Θρακιανίν Σεσί) ή επί της ουσίας από ένα μόνο άτομο τον εκδότη της σαν πρόκληση προς την ηγεσία της μειονότητας για την παθητικότητά της. Η ίδια εφημερίδα είχε “αποκαλύψει” την απόφαση του Αρείου Πάγου την οποία η ηγεσία της μειονότητας “περίμενε να της κοινοποιηθεί”. Η διαδήλωση καταγγέλθηκε από τους “ηγέτες” σαν προβοκατόρικη και εφημερίδες τοίχου κολλήθηκαν παντού.

İNHANLI DİRENİŞİNDEN SONRA AZINLIĞIN 2. BÜYÜK PROTESTOSU: 26 OCAK 1988
İNHANLI DİRENİŞİNDEN SONRA AZINLIĞIN 2. BÜYÜK PROTESTOSU: 26 OCAK 1988 A DEDE
Bu içerik 2067 kez okundu.

32 sene geçti 26 OCAK 1988 tarihinden.
26 ve 29 OCAK eylemlerinde zerre kadar katkıları OLMAYAN zevzevkler...

29 Ocak protestosunun "KUTLAMALARINI" yapacaklarmış Gümülcine'nin bir otelinde 30 Ocak 2020 tarihinde...
Cuma günü Camilerde okunan Hutbelerde... azınlık halkı bu kutlamalara DAVET edildi.
İddia ediyorum... bütün bu çabalara rağmen otel salonu dolmayacak.
Oraya gidecek olanlar yalnız ve yalnız " paralı askerler.
Orada azınlık halkını GÖREMEYECEKSİNİZ.

Orada 32 seneden beri oynanan tiyatro bir kez daha oynanacak ve gerçekler yine gizlenerek hasır altı edilecek.
Aldıkları maaşların "hakkını" verdiklerini İSPAT edecekler ve uykuya devam ...

Biz bir kez daha OCAK 1988 senesinde 2 mitingin nasıl ve hangi şartlar altında gerçekleştiğini... özet olarak dile getirelim.
********************************

26 Ocak 2016 senesinde

yazdığımız makalemizi

başlangıç olarak aynen verelim.

******************************************************************

26 Ocak 1988'DEN... 26 Ocak 2020'ye

32 Yıldır Gizlenmeye Çalışılan Gerçek

 
AZINLIK yakın tarihine damgasını vuran o günlerin yıl dönümünde, bu makaleyi kaleme almamızın yegâne sebebi, uydurma tarih üreterek, efsaneler’le bu toplumun ileri gidemeyeceğine inancımızdandır.
Tamı tamına 32 yıldır, B.Trakya Türk Azınlığı’nın içinde köşebaşlarını tutmuş olan bir grup “elit”in, bugün, bizleri istedikleri gibi “yönetmelerine” olduğu gibi, geçmişi de aynı şekilde, bizlere, istedikleri gibi “anlatma/öğretme”lerine de tepki gösteriyoruz...

 

26 Ocak’a Giden Yol


YILLARCA süregelen baskılar, yaşanan sancılı dönemler ve B.Trakya Türklerini kovma politikalarının had safhada olduğu yıllar...
Batı Trakya Türk Öğretmenler Birliği ve Gümülcine Türk Gençler Birliği davaları Yargıtay’a gitmiş, sonuçlar beklenmektedir... 
İşte bu noktada, gazetemiz Trakya’nın Sesi’nin sahibi Abdülhalim Dede, Yargıtay kararının çıktığının ve kararın “kapatma” olduğunun haberini alır-almaz, Atina’ya dek uzanarak, kararı bulup-alır; memlekete dönüp, 17 Ocak 1988 tarihli Trakya’nın Sesi’nde yayınlar.

Aynı gün Batı Trakya Azınlığı Yüksek Tahsilliler Derneği’nin kongresi vardır ve Dede, manşetinde KARAR’ın bulunduğu gazeteyi alıp, tüm yüksek tahsillilere dağıtır ve “eylem” kararı almaları için beklemeye koyulur...
Fakat ne çare?..

Kongrede bir-iki “kınama”nın dışında hiç bir eylem kararı çıkmaz. 
Dede, ümidini kesmez ve bu kez o dönemin GTGB Başkanı Arif Hüseyin ve BTTÖB Başkanı Cahit Aliosman’ı tutup, Yargıtay’ın, başkanı bulundukları derneklerin “kapatılması” kararı verdiğini, eyleme geçmeleri gerektiğini bildirir...

Ancak; yine sonuç alamaz...
İşbu noktada, 4 gün bekledikten sonra, “azınlık önde gelenleri”nden ümidini keser ve 21 Ocak 1988 tarihinde Trakya’nın Sesi’nin yeni sayısını yayınlayıp, B. Trakya Türkleri’ni 26 Ocak Salı günü gerçekleşecek olan, Trakya’nın Sesi gazetesinin düzenlediği “Türklüğümüzü beyan etme mitingi”ne davet eder...
Çağrı şöyledir:
“26 Ocak Salı günü öğle namazından sonra Gümülcine-Komotini Yeni Cami önünden hareket edip Bölge Genel Valiliğine kadar yürüyeceğiz...

Yürüyüşe başta milletvekillerimiz Mehmet Müftüoğlu ile Ahmet Faikoğlu’nu...

İskeçe-Ksanthi ve Gümülcine-Komotini nahiye müdürlerimizi...

İskeçe-Ksanthi Müftüsü Mustafa Hilmi’yi...

Gümülcine-Komotini Müftü Naibi Hafız Cemali’yi...

Vaaz ve İrşad Heyetinin tüm üyelerini...

Kapatılmış Batı Trakya Türk Öğretmenler Birliği ve Gümülcine-Komotini Türk Gençler Birliğinin yönetim kurulu üyeleri ile birlikte tüm üyelerini...

Yüksek Tahsilliler Derneğinin yeni yönetim kurulu üyleleri ile tüm yüksek tahsillileri...

Türk olduklarından dolayı diplomaları tanınmayan tüm DİKÇA’zedeleri...

Eski milletvekillerini ve tüm politikacıları...

Azınlık basınını...

Vee Türklüklerinin inkârını kabul etmeyen tüm azınlık fertlerini...

DAVET EDİYORUZ.
Eylemimiz SESLİ ve PANKARTLI olacaktır.

Katılacak olanlar, birer ‘BİZ TÜRKÜZ’ pankartı hazırlayıp gelsinler.” *1

(Vurgulamakta yarar görüyoruz ki: o dönemler, “Gümülcine”, “İskeçe” vb şekilde şehir ve köy isimlerini Türkçe isimleriyle yazmak, suç teşkil ediyordu...)

Gazete yayınlanır-yayınlanmaz, gerek Yunan devleti makamları/yetkilileri, gerekse azınlık içinde kendini “icazetli meşru erk” olarak adlandıran grup telâşa kapıldılar.
Trakya’nın Sesi köy-köy, sokak-sokak, kahve-kahve dağılıyor, haberin her yere ulaşması için insanüstü uğraşlar veriliyordu...
Tabii, Takım (“icazetli meşru erk”) da boş durmayacaktı.

Böylesine önemli, “millî” bir davanın öncülüğünü Dede’ye ve O’nun gazetesine bırakmayacaklardı...

Kendileri ne güne duruyorlardı!..

Ve tüm mekanizmalarıyla, giriştiler işe: köy-köy, sokak-sokak, kahve-kahve her yere telefonlar edilip, “kendi adamlarıyla” haberler salınıyor ve “26 Ocak yürüyüşünün iptal olduğu, gerçekleşmeyeceği” bildiriliyordu...

 

25 Ocak


TÜM bu olanlar, Dede’yi de ürkütmüş ve pes etme noktasına getirmişti.

Mitingten vazgeçip-geçmeme konusunda terddüt içindeydi.

24 Ocak Pazar gecesi, saat 22:00’de, Selânik’te doktorluk görevini yapmakta olan ve 2 günlük haftasonu iznine memlekete gelmiş olan Dr. İbram Onsunoğlu’nun kapısını çaldı ve “Yürüyüş konusunda, son kararı sen vereceksin aga!” dedi, “Sen ‘evet’ dersen olacak, ‘hayır’ dersen olmayacak!

‘Evet’ dersen, senden bir talebim var, valiye vermek üzere kalabalık önünde de okunacak Yunanca bir psifizma-karar metnini bana bu akşam yazıp vereceksin.”

Onsunoğlu, olayı şöyle anlatır:
“Anlaşıldı, ikimizle birlikte bizim evdekileri de bu akşam uyutmayacaktık. Onun için Dede’nin evine gittik. Sabahlara kadar çalıştık ve bu arada Yunanca metni de hazırladık, sonra Türkçeye çevirdik. Az sonra ben ilk otobüsle Selanik’e hareket ettim, ‘kestaneleri ateşten çıkarmayı’ Dede’ye bırakarak.” *2

 

Gün doğmuştu.

25 Ocak’ın ilk saatleri...

Dede, ilk iş olarak, bir broşür/beyanname çıkarmış ve yine köy-köy, sokak-sokak, kahve-kahve dağıtmaya koyulmuştu.

Beyannamede şöyle yazıyordu:
“EY BATI TRAKYA TÜRKÜ! Türk olduğuna inanıyorsan yürüyüşe katıl! Türk olduğunu inkâr edenlere Türklüğünü haykır! Seni uyutmak isteyen sözde önderlere göster kendi gücünü! Milletin olduğu yerde temsilciye gerek yok diye göster kendi büyük gücünü!” *3

Bu broşür/beyanname, Takım’ın hiç hoşuna gitmeyecekti...

26 Ocak


Günlerce süren uykusuzluğun ve stresin ardından yorgun düşen Dede, 25 Ocak’ı 26 Ocak’a, eylem gününe bağlayan gece yarısı, broşür/beyanname dağıtmaktan dönünce, sabaha dinç olmak için, çalışma odasındaki sofaya uzanacaktı...

Taa ki, telefon ziliyle uyandırılıncaya kadar...
Ahizenin öbür ucundaki ses – sevenlerindendi –, ve başta GTGB olmak üzere şehrin her yerine, halka, yazılı, “mitinge katılmama” çağrısı yapıldığını söyleyecekti...

Dede, toparlanıp, miting alanına, Yeni Cami’ye doğru yola koyulduğunda, GTGB önünde rastlayacaktı bildiriye.

Bildiride, insanlarımızdan, “kime hizmet ettiği belli olmayan Trakya’nın Sesi gazetesinin düzenlediği...” eyleme katılmamaları isteniyor, azınlığı sadece Yüksek Kurul’un temsil ettiği söyleniyor, Dede’den de “şarlatan” olarak bahsediliyordu... (Ustaca yazılmış bu bildiriyi, Takım’ın isteği üzerine gazeteci Mehmet Hatipoğlu’nun kaleme aldığı, yıllar sonra su yüzüne çıkacaktı...)


Dede, Yeni Cami önüne geldiğinde, orada da aynı ilânlarla karşılaştı; öfkelenip, hepsini yırttı attı; ve yerlerine yenilerini yapıştırdı: ÖĞLE NAMAZINDAN SONRA YÜRÜYÜŞ OLACAKTIR!

 

“BİZ TÜRK’ÜZ!”


Öğle namazı sonrasında, Anadolu Ajansı’nın verdiği rakamlara göre, 4 ile 5000 civarında kişi, miting alanındaydı.

Yıllardır süregelen baskılar ve sindirme, hatta kovma politikalarından usanmış olan azınlık insanı, miting alanını doldurmuş, kimliğinin inkârına karşı, tepkisini koymuştu!..

Takım’dan bazıları, insanların oradan “dağılması” için miting alanına sokulmuş, fakat öfkeli halkın sert tepkisiyle karşılaşmışlarıdı; hattâ, bazıları, tekme bile yemiş, bazıları ise cami içine sığınmakta/kaçmakta bulmuştu çâreyi...
... ve elbette, Polis ve Yunan devleti de boş durmadı: Polis arabaları, gelip, mitingin yapılamayacağını/yapılmaması gerektiğini bildiriyor, eylemcilerin ellerinden pankartları topluyordu...
Sonunda, 3 kişilik heyet seçilmesi ve psifizmanın valiye verilmesi kararı üzerinde anlaşıldı; Dede’nin de içinde bulunduğu üç kişilik bir heyet ile psifizma, valiye ulaştırıldı.

Tabii, ulaştırılmadan önce de, Dede, duvarın üstüne çıkıp, kabûl edilip-edilmediğini onaylamak için psifizmayı eylemcilere okudu; psifizma kabûl edildi.

 

Psifizma'nın Yunanca aslının Türkçe metni şöyleydi: 
 

“MİTİNG KARARI

 

Adlarında Türk sözcüğü bulunan ve yarım asırdan beri Komotini’de kanunen faaliyet gösteren iki azınlık derneği, Batı Trakya Türk Öğretmenler Birliği ile Komotini Türk Gençler Birliği, Hükümetin asılsız şikayetlerinden sonra sırf bu Türk sıfatı nedeniyle kesin olarak kapatıldı ve faaliyetten menedildi.

Üçüncü dernek ise, Ksanthi Türk Birliği, o da kesin kapatılma yolunda.

Sorun, yalnızca kapatılan derneklerle sınırlı kalmayıp daha geniş boyutlar kazanmakta, zira ayrı bir etnik grup olarak tün Azınlığı ilgilendirmekte ve tüm demokratik ülkelerde güvence altına alınmış ve saygı duyulan temel insan hakları kapsamına girmektedir.

Sözde hukukî çeşitli tertipler ve başkaca hileli yöntemlerle Türk etnik kökenine sahip olduğunu ifade etme hak ve özgürlüğünü Azınlığa yasaklayan Hükümeti, bu düzenciliğinden dolayı KINIYORUZ!

Derneklerin Türk sıfatını taşıdıkları bahanesiyle kapatılması, Hükümetin keyfi davranışlarının bir uç noktasını oluşturmuştur.

Ancak Azınlık, etnik kökenine ve etnik kökeni yüzünden bizzat kendisine yapılan daha genel saldırılara her gün maruz kalmaktadır. 

Batı Trakya Türk Azınlığı, resmen TÜRK sıfatıyla adlandırılmak hakkını savunmak için mücadele etmekte kararlı olduğunu ilan eder.

1- Kapatılan derneklerin tarihî adlarıyla yeniden çalışmalarına müsaade edilmesini,

2- Azınlığın etnik kökenine ve etnik kökeni yüzünden bizzat kendisine yapılan saldırıların durdurulmasını, 

3- Türk olarak adlandırılması hakkının Azınlığa Hükümetçe resmen tanınmasını TALEP EDİYORUZ!

Komotini, 26 Ocak 1988 Salı.” *4

 

 

 

Takım Telâşta...


MİTİNG başarıyla sonuçlanınca, Takım telâşa kapılmıştı... “Kahramanlık elden gidiyor”du...
"Dede, koskoca Koca Kapı’dan destekli koskoca Takım karşısında Türkçülük mücadelesinde tek başına şimdi üsttedir ve bastıra bastıra intikam almaktadır.” diye alay eder Dr. İbram Onsunoğlu, bu durum karşısında...
Gel gelelim, sonunda, 26 Ocak gece saat 10'da, “29 Ocak’ta Yürüyüş” kararı alır Takım.

 

Bildirinin son bölümü aynen şöyle:
“... Her türlü karar alma yetkisine sahip bu komite 26 Ocak 1988 Salı günü kendi aralarında yaptığı toplantıda aşağıdaki kararları oy birliği ile almıştır:
1- Türk’lüğümüzü inkâr eden bu kararları, Lozan andlaşmasına imza eden garantör devletlere bildirmek,
2- Uluslararası demokratik ve insan haklarıyla ilgili kuruluşlara Türk’lüğümüzü yok etmek isteyen idârecilerimizi şikâyet etmek...
3- İslâm ülkeleri temsilcilerine ve kuruluşlarına bugün milliyetimiz yarın dinimize kastederek bu şöven zihniyeti ve kararı duyurmak...
4- 29 Ocak Cuma günü Cuma namazından sonra Gümülcine Eski Camiinden tüm Batı Trakya Türk’ünün katılacağı bir yürüyüş düzenlemek...
5- Tüm azınlık okulları öğrencilerinin (1,2,3) Şubat günleri okula gitmemesi...
İşbu duyurumuzun Türk’lüğümüz adına tüm azınlık basınında yayınlanması ricası ile...

Batı Trakya Türk Azınlığı Yüksek Kurulu Adına
Komite Başkanı Mehmet Emin Aga”


(Tabii, 28 Ocak’ta Trakya’nın Sesi gazetesinin yeni sayısının yayınlandığını, mitinge katılanlara teşekkür edildikten sonra, “Yarın yine yürüş var” denerek, 29 Ocak mitingine de halkın davet edildiğini söylememize gerek yok sanırız...)
Dikkat etmişseniz, yürüyüş çağrısı, önem açısından 4. sırada!..

Ve yine dikkat etmişseniz, Yüksek Kurul 26 Ocak’ta toplanmış...

Ayrıca, bu bildirinin basına ulaştırıldığı tarih 27 Ocak...
 

Bunları niye mi yazıyoruz?

Gelin, cevabı, İ.Onsunoğlu versin:
“ ‘Dede’nin mitingi’ engellenemeyip başarıyla gerçekleştikten sonra, Takımın elinde artık yalnızca karalama silahı kalmıştı.

26 Ocak, Yüksek kurulun kararlaştırdığı yürüyüşü bozmak için bu yürüyüşten önce Yönetim ve Asfalya tarafından düzenlenmiş bir oyun ve provokasyondu gibi iddialar ortaya attı, iyice alçalarak ve gülünç duruma düşerek. (...)

Bu gibi bir iddianın tutması için ilk önce Yüksek Kurulun aldığı yürüyüş kararının tarihini göstermek gerektiği hiç düşünülmeden.

Oysa Takım adına bu kararın tarihi Mehmet Emin Aga imzasıyla 26 Ocak Salı akşamıdır, yani ilk miting sonrasıdır.” *5
 

Evet,.

Aynen böyle!..


32 Yıl Sonra...


İŞTE bu “dağdağalı günler”in üzerinden tam 32 yıl geçti...
Bu 32 yıl içerinde, köprünün altından çok sular aktı (ve maalesef, olumsuz yöne doğru aktı), Takım, özellike de sancılı 89-98 (Karaliste trajedisinin had safhaya ulaştığı yıllar) sonrası daha da güçlenirken, azınlık insanı daha da sindi, daha da ürkekleşti...
Fakat 32 yıldır, “resmi ideoloji”, kendi yalan tarihini daha da yaygınlaştırmak, gerçekleri çarpıtmak konusunda “elinden geleni ardına komadı”! 

 

26 Ocak mitingi de, bundan nasibini aldı tabii...
 

Bugün de, 32 yıldır olduğu gibi, Takım ve “resmi ideoloji” 26 Ocak’ı yok, kendilerini haklı saymak/göstermek için “efsane”ler üretmeye devam ediyorlar.

Kısacası “hain”liğimiz devam ediyor hâlâ...
İ.Onsunoğlu, “... efsane, sanıldığı gibi öyle çok masum bir şey, bir halk yaratısı değildir her zaman. Genellikle egemen olan grubun ve dönemin erkinin maksatlarına göre biçimlenir. Efsanenin bilimsel versiyonu kabul edilen tarih de öyle değil midir?” diyor...

Öyledir...
Tabii, bizim pek meşhur bir deyimimiz de var: “Yalancının mumu, yatsıya kadar yanar!..”
Haklılığımızı, kavgamızı, 32 yıl sonra da olsa, anlayıp-benimseyen herkese candan teşekkür ediyor, sloganımızı tekrarlayarak bitiriyoruz: 26 Ocak olmasaydı, ölene kadar bekleseniz 29 Ocak olmayacaktı!.. 
29 Ocak’ın anası, 26 Ocak mitingidir!..
Derleyen: MuÇo
Dipnotlar:
1,2 ve 6: İbram Onsunoğlu, “29 Ocağın anası 26 OCAK MİTİNGİDİR”, Azınlıkça, s.6, Ocak 2005
3 ve 4: İbram Onsunoğlu, “Tamamlarken, 26 OCAK –numara 2-”, Azınlıkça, s.7, Şubat 2005
5: Abdülhalim Dede, “Stalin zihniyeti ile 26 ve 29 Ocak”, Azınlıkça, s.19, Şubat 2006

 

OCAK 1988 tarihinden

Bir kaç ay sonra yayınlanmaya başlayan 

SE FONTO KOKKİNO adlı Yunanca Dergi,

26 ve 29 OCAK PROTESTO'larını incelemeye alır ve

alttaki makale Yorgos Kuvidis imzasıyla yayımlanır:

Τάξη επικρατεί στη Δυτ. Θράκη

 Στα τέλη του Γενάρη – αρχές Φλεβάρη, λίγο πριν και λίγο μετά το Νταβός, η μειονότητα της Δυτικής Θράκης (Τούρκοι, Πομάκοι, Τσιγγάνοι) έκανε για μια εβδομάδα φανερή την παρουσία της μ’ ένα διαφορετικό απ’ ό, τι μέχρι σήμερα τρόπο. Δυο διαδηλώσεις στην Κομοτηνή (26 Γενάρη 4.000 άτομα, 29 Γενάρη πολύ περισσότεροι) και μια τριήμερη αποχή από τα σχολεία στη συνέχεια, ήταν κάτι που δεν είχε ξαναγίνει.
 
Για όσους παρακολουθούν συστηματικά τα γεγονότα (όσο συστηματικά το επιτρέπουν τα ελάχιστα άρθρα που γράφτηκαν σε περιοδικά, εξαιρέσεις τιμής σε λαίλαπα της καθημερινής εθνικώς κοπτόμενης δημοσιογραφίας) έχει γίνει κατανοητό πως οι κινητοποιήσεις στη Δ. Θράκη μόνο σαν αφορμή είχαν τη δημοσιοποίηση της απόφασης του Αρείου Πάγου που τελεσίδικα πλέον απαγορεύει τη χρήση του όρου “τουρκικός”.
 
Η μειονότητα της Δυτικής Θράκης βρίσκεται σε τραγική κατάσταση, ενώ από τη μια καταπιέζεται από το ελληνικό κράτος, από την άλλη έχει νιώσει πολύ καλά πως το τουρκικό κράτος αδιαφορεί βαθύτατα γι’ αυτήν (15.000 άτομα που έχουν φύγει και ζουν στην Τουρκία χαρακτηρίζονται σαν απάτριδες και δεν τους δίνεται τουρκική ιθαγένεια…). Έτσι ενώ το εθνικό πρόβλημα είναι υπαρκτό στη Δυτ. Θράκη δεν  διαφαίνεται “εθνική λύση”, ούτε προς τη μια μεριά, ούτε προς την άλλη.
 
Αλλά παρότι δεν διαφαίνεται λύση, οι άνθρωποι αυτοί εξακολουθούν πάντα να υπάρχουν, όλο και περισσότερο μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες σαν αποτέλεσμα μιας συστηματικής πολιτικής, που ασκείται απέναντί τους επί δεκαετίες. Η καθήλωση ενός τμήματος της κοινωνίας που προχωράει –έστω όπως προχωράει η ελληνική κοινωνία- σημαίνει την ακόμα μεγαλύτερη υποβάθμισή του σε όλα τα επίπεδα, οικονομικό, πολιτιστικό, κοινωνικό, προσωπικό.
 
Ουσιαστικά επί χρόνια συντελείται με την ενεργή παρέμβαση του κράτους μια διαδικασία προλεταριοποίησης ενός παραδοσιακά αγροτικού πληθυσμού με την αναγκαστική ή “αναγκαστική” απώλεια της γης του ταυτόχρονα με μια διαδικασία πολιτιστικής και κοινωνικής αλλοίωσης της ταυτότητάς του. Η πρώτη έχει προχωρήσει αρκετά. Η δεύτερη όχι. Ουσιαστικά η επιτυχία της οικονομικής εξαθλίωσης ακυρώνει την επιχείρηση “πολιτισμική άλωση”. Με δεδομένη την έλλειψη οποιασδήποτε γοητείας των σύγχρονων ελληνικών αξιών, η αναγκαστική εξαθλίωση της μειονότητας μάλλον ενισχυτικά δρα για την εκδήλωση της ιδιαιτερότητάς της. Αυτό έχουν αντιληφτεί και οι πιο εκλεπτυσμένοι κρατικοί προπαγανδιστές, όπως και οι αριστεροί εθνικιστές που υπερασπίζονται μια πολιτική παροχών και κοινωνικών δικαιωμάτων για τη μειονότητα για να «μη πέσει στην αγκαλιά των Τούρκων». Η συλλογιστική αυτή εξακολουθεί να παραμένει βέβαια %100 “ελληνοκεντρική” και παρ’ ότι φαντάζει ή είναι δημοκρατικότερη εξακολουθεί να παραμένει ρατσιστική. Τα δικαιώματα της μειονότητας θεωρούνται μέσον για να έχουμε την ησυχία μας και να αποστερούμε συμμάχους από τον “εχθρό” και όχι αυτονόητη δυνατότητα ενός πληθυσμού.
 
Επί της ουσίας η σημερινή κρατική πολιτική (όπως και των προηγούμενων δεκαετιών) αναγνωρίζει πολύ καλύτερα από τους “φιλελεύθερους οραματιστές” ένα αληθινό γεγονός: είτε έτσι, είτε αλλιώς η μειονότητα είναι αδύνατο να ενσωματωθεί. Αναγνωρίζει λοιπόν σαν υπαρκτές λύσεις δύο: είτε την αναγνώριση της ιδιαιτερότητάς της και την κατοχύρωση των δικαιωμάτων της, είτε τη διαιώνιση της βαρβαρότητας. Προ πολλού έχει επιλέξει τη δεύτερη.
 
Η άποψη που θέλει τη μειονότητα να αποτελεί μια μαριονέτα στα χέρια της Άγκυρας, πέραν του ότι δεν νομιμοποιεί τη συμπεριφορά του ελληνικού κράτους απέναντί της, στην ουσία είναι απόλυτα ανακριβής. Τα σενάρια της πρακτορολογίας και της προβοκατορολογίας που δεν χάνουν ευκαιρία να λανσάρουν στην ανησυχούσα κοινή γνώμη οι εθνικοί κονδυλοφόροι σκοντάφτουν σε μερικές πραγματικότητες.
 
Η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται για τη μειονότητα ή ενδιαφέρεται τόσο όσο μπορεί να τη χρησιμοποιήσει σαν σημείο σε κάποια διαπραγμάτευση. Η άποψη του συρμού, που αναγνωρίζει στο τουρκικό κράτος ένα υπερβατικό επεχτατισμό που αφορά τους πάντες και τα πάντα, έρχεται να συγκρουστεί βιαιότατα με την πραγματικότητα ενός καπιταλιστικού κοινωνικού σχηματισμού, ενός αστικού κράτους, που μ’ όλες τις ιδιαιτερότητές του είναι ικανό πάντα να ασκεί την εξουσία του διαφορετικά από ό, τι πριν αιώνες, να έχει πολιτική και να παίζει στη διεθνή σκακιέρα.
 
Η ένταση με την οποία π.χ. η Τουρκία τοποθετεί το ζήτημα της μειονότητας στη Βουλγαρία σε αντίθεση με αυτό της Ελλάδας προφανώς έχει να κάνει με μια προσπάθεια αναβάθμισής του ρόλου της, στα πλαίσια του Δυτικού μπλοκ θέλοντας να δείξει στους “συμμάχους” ότι η ιδιαίτερη αξία της θέσης της δεν έχει να κάνει μόνο με τα νότια σύνορά της. (Δεύτεροι και καταϊδρωμένοι κι “μεις” ανησυχούμε βαθύτατα για το “Μακεδονικό” προφανώς όχι για λόγους εθνικού παλιμπαιδισμού…)
 
Αλλά πέρα από τα διεθνή παιχνίδια, σε εθνικό επίπεδο η τουρκική οικονομία δεν έχει καμιά απολύτως ανάγκη από 120.000 εργάτες για να παρέμβει για τη μεταφορά στο έδαφός της. Και οι τούρκοι της Δυτ. Θράκης αν έφευγαν -με όποιον τρόπο- για την Τουρκία θα έφευγαν σαν εργάτες και όχι σαν επενδυτές.
 
Η πολιτική αδιαφορία απέναντι στην μειονότητα που ασκεί το τουρκικό κράτος έχει ορατές συνέπειες στην ίδια τη μειονότητα: α) ελαχιστοποίηση με την πάροδο του χρόνου του μεταναστευτικού προς Τουρκία κύματος β) κλονισμός οποιασδήποτε διαδικασίας συγκρότηση της μειονότητας σε εθνικιστική φιλοτουρκική βάση.
 
Σε τελευταία ανάλυση αυτό που κυριαρχεί στη μειονότητα είναι η διάλυση, η απογοήτευση και η… ελπίδα ότι ίσως κάποτε βελτιωθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και μέσω αυτής της βελτίωσης μπορέσει και η μειονότητα να έχει κάποια δικαιώματα.
 
Σε μια τέτοια κατάσταση επιβιώνει μια ηγεσία θρησκευτικο-πολιτική που εξαντλεί τη δράση της και την πολιτική της στα όρια που οι κρατικές πολιτικές των δυο χωρών βάζουν, που έχει σαν στόχο της τη διαμαρτυρία –για κατανάλωση στο εσωτερικό της μειονότητας και για εξαργύρωση από δω και από κει, και σαν πραχτική της την απραξία. Σ’ αυτήν μπορούν να φιγουράρουν άτομα που ευρέως διαδίδεται ότι υπήρξαν πράκτορες της ελληνικής ΚΥΠ ή που έχουν δημιουργήσει “οργάνωση” που ζητάει σε περίπτωση που γίνει αναγκαστικός “επαναπατρισμός” στην Τουρκία, αυτοί να πάνε στη Σαουδική Αραβία!
 
Oı ελληνικές εφημερίδες ξέρουν ή θα έπρεπε να ξέρουν ότι οι “ηγέτες” της μειονότητας δεν είχαν καμιά πρόθεση να κάνουν το παραμικρό για την απόφαση του Αρείου Πάγου πέραν από μια δήλωση διαμαρτυρίας. Ο ρόλος που έπαιζαν στα γεγονότα ή μάλλον που προκλήθηκαν να παίξουν ήταν του πυροσβέστη ή μάλλον ούτε κι αυτού γιατί ορισμένοι δεν βγήκαν καν από τα σπίτια τους.
 
Στις 26 του Γενάρη στην Κομοτηνή πραγματοποιήθηκε διαδήλωση 4.000 Τούρκων. Η διαδήλωση καλέστηκε από μια εφημερίδα (Θρακιανίν Σεσί) ή επί της ουσίας από ένα μόνο άτομο τον εκδότη της σαν πρόκληση προς την ηγεσία της μειονότητας για την παθητικότητά της. Η ίδια εφημερίδα είχε “αποκαλύψει” την απόφαση του Αρείου Πάγου την οποία η ηγεσία της μειονότητας “περίμενε να της κοινοποιηθεί”. Η διαδήλωση καταγγέλθηκε από τους “ηγέτες” σαν προβοκατόρικη και εφημερίδες τοίχου κολλήθηκαν παντού.
 
Έντρομοι μπροστά στη συμμετοχή του κόσμου αποφασίζουν στη συνέχεια νέα διαδήλωση στις 29-1 όπου τα πλήθη που συρρέουν ουσιαστικά βρίσκονται χωρίς ηγεσία μια και αρκετοί ηγέτες έμεινα στα σπίτια τους, ενώ οι ντόπιοι βουλευτές βγάζουν κηρύγματα για την εφαρμογή του νόμου.
 
Στις παρυφές της εκδήλωσης “αγανακτισμένοι πολίτες” χτυπούν συγκεντρωμένους δίνοντας την χριστιανική απάντηση που τους κάλεσε να δώσουν ο μητροπολίτης της περιοχής. Όλοι οι δρόμοι που οδηγούν προς Κομοτηνή έχουν αποκλειστεί από αστυνομία και ΜΑΤ που ήρθαν από όλη την Μακεδονία. Βίαιες συγκρούσεις γίνονται στη γέφυρα της Καλκάντζας όπου τα ΜΑΤ υπέστησαν εθνική ήττα από τους κατοίκους της περιοχής.
 
Η συγκέντρωση διαλύεται χωρίς καμιά προοπτική και ακολουθεί η απόλυτα επιτυχημένη τριήμερη αποχή από τα σχολεία, το Νταβός, οι προβοκάτορες … κτλ.
 
Τάξη επικρατεί στη Δυτική Θράκη.
 
Λίγες μέρες μετά στο χωριό Εύλαλο ένοπλοι έλληνες καταλαμβάνουν χωράφια άοπλων μη ελλήνων. Οι εφημερίδες και η αστυνομία μιλάνε για συγκρούσεις ανάμεσα σε χριστιανούς και μουσουλμάνους.
 
Λίγο αργότερα η αναφορά του Θεοδωράκη στη μειονότητα προκαλεί την οργή της αντιπολίτευσης και το μη-σχόλιο της κυβέρνησης.
 
Για τη μειονότητα της Δυτικής Θράκης δεν υπάρχει μέλλον. Γι’ αυτό και η αριστερά με την ευτυχία των ιδεολογημάτων του τύπου «οι λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν» δεν μπορεί να συνδεθεί μαζί της, γιατί αυτά τα ιδεολογήματα υποκύπτουν καθημερινά μπροστά στην ασκούμενη “εθνική πολιτική”. Γιατί οι μελλοντικοί παράδεισοι δεν είναι ικανοί να συνεγείρουν αυτούς που δεν βλέπουν τη σημερινή τους κόλαση να ανατρέπεται.
 
 Γιώργος Κουβίδης

 

 

 

26 Ocak 1988 protestosu Batı Trakya Trakya'nın Sesi Abdülhalim Dede İbram Onsunoğlu İskeçe Türk Birliği Gümülcine Türk Gençler Birliği Batı Trakya Türk Öğretmenler Birliği 29 Ocak 1988 Protestosu
İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR X
COVID-19: Στους 29 οι νεκροί στην Ελλάδα
COVID-19: Στους 29 οι νεκροί στην Ελλάδα
Şahin köyünden Korona vaka sayısı 4 değil 3 olduğu anlaşıldı.
Şahin köyünden Korona vaka sayısı 4 değil 3 olduğu anlaşıldı.