Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ «ΑΔΙΑΛΛΑΞΙΑ» ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ

Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ «ΑΔΙΑΛΛΑΞΙΑ» ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ
Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ «ΑΔΙΑΛΛΑΞΙΑ» ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ A DEDE
Bu içerik 2411 kez okundu.
Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ «ΑΔΙΑΛΛΑΞΙΑ» ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ
 
            Ο τούρκος Πρέσβης στην Ελλάδα έδωσε συνέντευξη στην Καθημερινή τής προηγούμενης Κυριακής όπου εξέθεσε με απόλυτη σαφήνεια, αλλά και πειθώ, τα τουρκικά επιχειρήματα σχετικά με τις ελληνο-τουρκικές διαφορές.
Λέω ‘πειθώ’ διότι η βάση των επιχειρημάτων του ήταν η άρνηση τής πλευράς μας να προσέλθει σε διάλογο, κάτι που είναι δύσκολο να αμφισβητηθεί από κάθε καλόπιστο αναγνώστη. Πράγματι η Ελλάδα παγίως ισχυρίζεται ότι έχει το διεθνές δίκαιο με το μέρος της και ότι η μόνη διαφορά μας είναι η οριοθέτηση τής υφαλοκρηπίδας (τελευταία λέμε ‘των θαλασσίων ζωνών’ περιλαμβάνοντας δηλαδή και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη’ (ΑΟΖ). Συχνά προβάλλουμε και το πρόσθετο επιχείρημα ότι «…διάλογος δεν μπορεί να γίνει κάτω από απειλές ή όταν υπάρχει επιθετική ρητορική». Το πρόβλημα είναι ότι οι θέσεις μας αυτές είναι αβάσιμες.
Καταρχάς το εάν το διεθνές δίκαιο είναι με το μέρος μας ή όχι δεν το αποφασίζουν τα ίδια τα εμπλεκόμενα σε μια διαφορά κράτη, αλλά τα αρμόδια διεθνή όργανα. Συνεπώς η επιδίωξή μας, εφόσον θέλουμε να αποφύγουμε στρατιωτική εμπλοκή, θα έπρεπε να ήταν η προσφυγή στην διεθνή δικαιοσύνη και άρα ο διάλογος με την άλλη πλευρά για την σύναψη τού απαραίτητου συνυποσχετικού είναι απαραίτητος. Αντίθετα η άρνησή μας να συζητήσουμε, με την δικαιολογία είτε ότι «το περιβάλλον δεν είναι κατάλληλο» είτε ότι «η Τουρκία πρέπει να σεβαστεί το διεθνές δίκαιο» δεν πείθουν κανέναν στην διεθνή κοινότητα και επιπλέον εκλαμβάνονται, όχι άδικα, από την Τουρκία σαν απόδειξη πως φοβόμαστε τον διάλογο διότι δεν έχουμε επιχειρήματα, ενθαρρύνοντάς την να συνεχίσει. Για να αντιληφθεί κανείς πόσο μη πειστική είναι η θέση μας αυτή αρκεί να αναλογιστούμε το Κυπριακό: εκεί παρόλον ότι η τουρκική κατοχή έχει καταδικαστεί από τον ΟΗΕ, η κυπριακή Κυβέρνηση (και η πλευρά μας) δεν αρνείται τις κατά καιρούς διαπραγματεύσεις για την επίλυση τού προβλήματος απαιτώντας προηγούμενη συμμόρφωση τής Τουρκίας, δηλαδή προηγούμενη απόσυρση τού στρατού κατοχής.
Λάθος είναι επίσης να θεωρούμε πως ‘η μόνη διαφορά μας είναι η οριοθέτηση τής υφαλοκρηπίδας’. Διαφορά είναι κάθε αμφισβήτηση εδαφική ή άλλη από την μία ή την άλλη πλευρά, όσο ‘ανεδαφική’, ‘προκλητική’ ή ‘ανυπόστατη’ και εάν θεωρείται από την χώρα που θίγεται. Άρα διαφορά είναι η άρνηση τής Τουρκίας να αναγνωρίσει 12 ν.μ. αιγιαλίτιδας ζώνης ή δικαιώματος ΑΟΖ στα νησιά μας, διαφορά είναι οι ‘γκρίζες ζώνες’, διαφορά είναι η απαίτηση ‘αποστρατιωτικοποίησης ορισμένων νησιών μας’, διαφορά είναι και η αμφισβήτηση των 10 ν.μ. εναερίου χώρου, είτε μάς αρέσει είτε όχι. Ειδικά στο τελευταίο αυτό δεν υπάρχει, είμαι βέβαιος, διεθνολόγος στον κόσμο που να υποστηρίξει την μοναδική στην διεθνή πρακτική διαφοροποίηση των 6 ν.μ. αιγιαλίτιδας από τα 10 ν.μ εναερίου χώρου, που έχει υιοθετήσει η χώρα μας και που προκαλεί τις δεκάδες αερομαχίες ημερησίως πάνω από το Αιγαίο με τεράστιο κόστος.
Συνεπώς το διεθνές δίκαιο δεν είναι πάντοτε με το μέρος μας, όπως βαυκαλίζουν την ελληνική κοινή γνώμη οι πολιτικοί μας επειδή δεν θέλουν να κάνουν κάτι που μπορεί να βλάψει την εκλογική τους δύναμη. Δεν κάνουν κάτι ούτε εκεί που έχουμε το δίκαιο με το μέρος μας (όπως λ.χ. στο δικαίωμα των νησιών να έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ) επειδή φοβούνται πως τυχόν παραπομπή σε διεθνές δικαστήριο μπορεί να μην είναι 100% υπέρ τής χώρας μας, αλλά 95 ή 90% προτιμώντας να διαιωνίζονται οι διαφορές και χρόνο με τον χρόνο τα προβλήματα να οξύνονται μέχρι ότου να φτάσουμε κάποτε σε στρατιωτική εμπλοκή και τότε να ψάχνουμε να βρούμε ποιος φταίει. Διότι σε μια τέτοια απευκταία περίπτωση, το πρόβλημα θα είναι περισσότερο δικό μας παρά τής Τουρκίας. Αυτό που εννοώ είναι ότι η Τουρκία έχει εμπλακεί σε διάφορους πολέμους (Συρία, Ιράκ, Λιβύη) και η τουρκική κοινή γνώμη έχει πλέον συνηθίσει τα φέρετρα με τούς τούρκους στρατιώτες. Αντίθετα σε εμάς δεν ξέρω πόσο μπορεί να αντέξει μια ελληνική κυβέρνηση την σκηνή 5 ή 10 μαυροντυμένων μανάδων που θα θρηνούν τα σκοτωμένα παιδιά τους έξω από του Μαξίμου.
Γενικό συμπέρασμα λοιπόν: η Ελλάδα πρέπει να αφήσει τις δικαιολογίες και να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις με τούς Τούρκους πάνω σε όλα τα ζητήματα. Αυτές θα πρέπει να γίνονται σε χωριστές Επιτροπές για κάθε ‘διαφορά’ υπό την επίβλεψη τού ΟΗΕ και με τον απαραίτητο όρο ότι εάν σε 6, 9 ή 12 μήνες δεν προκύπτει λύση σε κάθε ένα από συζητούμενα θέματα, αυτό θα παραπέμπεται αυτόματα στο Διεθνές Δικαστήριο τής Χάγης.
Εκτός από την παράλογη διαφοροποίηση τού πλάτους τού εναερίου χώρου και τής αιγιαλίτιδας ζώνης, πιστεύω ότι σε όλες τις υπόλοιπες ‘διαφορές’ η χώρα μας έχει ισχυρότατα επιχειρήματα και επομένως θα βγει κερδισμένη από την δικαστική διαδικασία. Αλλά και εάν η Τουρκία αρνηθεί την παραπάνω διαδικασία, πάλι η χώρα μας θα έχει όφελος, αφού θα έχει στερήσει από την Τουρκία το επιχείρημα τής δήθεν ελληνικής αδιαλλαξίας και θα μάς έχει δώσει το δικαίωμα να τηρήσουμε δυναμική στάση σε κάθε τουρκική προσβολή.
 
Πήλιο, 23 Ιουνίου 2020
     Χάρης Δημητρίου
Πληρ. Υπουργός Α’ ε.τ.
 
Πηγή
Türkiye Yunanistan Χαρης Δημητρίου
İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR X
Το μάθημα Ερντογάν
Το μάθημα Ερντογάν
Türkiye Doğu Akdeniz’de yeni Navtex yayınladı
Türkiye Doğu Akdeniz’de yeni Navtex yayınladı