ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ IPI

(Διεθνές Ινστιτούτο Τύπου) ΣΤΟ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Το ταλαιπωρημένο, γοητευτικά άναρχο αλλά πάντα ενδιαφέρον και διαφορετικό Βελιγράδι, η μητρόπολη των κεντρικών Βαλκανίων και πρωτεύουσα της Σερβίας, φιλοξένησε πριν από λίγες ημέρες (14 έως 18 Ιουνίου) το ετήσιο παγκόσμιο συνέδριο και την 57^η σύνοδο του μεγαλύτερου ανεξάρτητου δημοσιογραφικού οργανισμού στον κόσμο, του Διεθνούς Ινστιτούτου Τύπου (IPI) και της θυγατρικής του οργάνωσης για την Νοτιοανατολική  Ευρώπη (SEEMO)

Η Trakya’nιn Sesi, ως μέλος του SEEMO, ήταν εκεί, όντας δυστυχώς το μοναδικό μέσο μαζικής ενημέρωσης από την Ελλάδα που παρέστη στη μεγάλη αυτή «γιορτή» του Τύπου που έγινε φέτος τόσο κοντά μας (πέρυσι είχε διεξαχθεί στο Ναιρόμπι της Κένυα ενώ του χρόνου θα γίνει στο Ελσίνκι της Φινλανδίας και το 2010 στο μακρινό Σαντιάγο της Χιλής).

Είναι σαφές ότι στην Ελλάδα έχουμε πολύ σοβαρότερα θέματα να ασχοληθούμε ως  δημοσιογράφοι και ιδιοκτήτες, από το να παρευρισκόμαστε σε τέτοιου είδους «ταπεινές» εκδηλώσεις που συγκεντρώνουν «μόλις» 800 από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες των παγκόσμιων ΜΜΕ, της διεθνούς επικοινωνίας αλλά και των επιχειρήσεων.

Αλήθεια, τι ξέρουμε για το ΙΡΙ και τον SEEMO στη χώρα μας; Μα φυσικά σχεδόν τίποτα, και ότι απειροελάχιστο έχει κατά καιρούς ακουστεί, είναι ως συνήθως διαβολές για να δικαιολογήσουμε την άγνοιά μας («έλα μωρέ, αυτούς όλους ο Soros τους χρηματοδοτεί, ανθέλληνες είναι!»)

Η ιδιαιτερότητα των οργανισμών αυτών είναι ότι- σε αντίθεση με το IFJ, την Διεθνή Ένωση Δημοσιογράφων και τα ανά χώρα μέλη της, όπως  π.χ. η ΕΣΗΕΑ- συνυπάρχουν αρμονικά σε αυτούς ιδιοκτήτες ΜΜΕ και εξέχοντες δημοσιογράφοι (διευθυντές, αρχισυντάκτες, αρθρογράφοι, πολεμικοί ανταποκριτές κ.α.) που κουβαλούν έναν τεράστιο αριθμό επιτυχιών και διεθνών διακρίσεων

Τα συνέδριά τους παρουσιάζουν, συνεπώς,  τεράστιο ενδιαφέρον καθώς ουσιαστικά πρόκειται για δημόσιο ανοικτό διάλογο-πολλές φορές έντονο- για τα προβλήματα, τις προκλήσεις και το μέλλον ενός κλάδου ζωτικού για τον παγκοσμιοποιημένο κόσμο που ζούμε , αυτό των media.

Δεν είναι τυχαίο που κάθε ετήσιο συνέδριο των IPI-SEEMO τίθεται υπό την αιγίδα του ανώτατου πολιτειακού άρχοντα  του κράτους, στο οποίο  διεξάγεται. Στη Σερβία, για παράδειγμα, ο πρόεδρος Boris Tadic κήρυξε την έναρξη των εργασιών και δεξιώθηκε δις τους συνέδρους, ενώ δεν πήγε πίσω και ο τ. βασιλιάς της χώρας Αλεξάνταρ Καρατζόρτζεβιτς που παρέθεσε επίσημο δείπνο στην πάλαι ποτέ βασιλική αλλά και τιτοική κατοικία Beli Dvor (Λευκό Παλάτι)

Πέραν όλων αυτών, όμως, το συνέδριο είχε τεράστιο πρακτικό  ενδιαφέρον. Ο γράφων, ως μέλος του διοικητικού συμβουλίου του SEEMO, και ο ιδιοκτήτης της Trakyanιn Sesi Abdülhalim Dede, είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν, στα πλαίσια του διεθνούς αυτού forum, σε συζητήσεις με θέματα την κατάσταση των ΜΜΕ στα Βαλκάνια και τα προβλήματα των ιδιωτικών πρακτορείων ειδήσεων στην περιοχή και τον αθέμιτο ανταγωνισμό που υφίστανται από τα αφειδώς επιχορηγούμενα κρατικά.

Ο κ. Dede, τιμημένος με το βραβείο SEEMO για τα ανθρώπινα δικαιώματα το 2006, επανέλαβε την κραυγή αγωνίας του για το μέλλον των περιφερειακών και μειονοτικών ΜΜΕ στην Ελλάδα. Ιδιοκτήτης ο ίδιος μιας εβδομαδιαίας μειονοτικής εφημερίδας και ενός ραδιοφωνικού σταθμού, ο Abdülhalim Dede αναγκάστηκε να μετατρέψει την Trakya’nιn Sesi σε μηνιαίο φύλλο και προτίθεται να πωλήσει άμεσα τον Işιk FM καθώς αδυνατεί να αντεπεξέλθει στις οικονομικές προϋπόθεσης που θέτει ο τυποκτόνος νόμος Ρουσόπουλου που έγινε νόμος του ελληνικού κράτους μόλις πριν από 10 μήνες.

Tο πιο ανησυχητικό, πάντως, ίσως δεν είναι ο ίδιος ο νόμος αλλά η πρωτοφανής αδιαφορία της σημερινής ελληνικής  κυβέρνησης (και όλων των προηγούμενων) για τις εκκλήσεις και τις παραινέσεις ευρωπαϊκών και διεθνών οργανισμών αναφορικά με ευαίσθητα θέματα, όπως η ελευθερία του μειονοτικού Τύπου.

Ο κ. Ρουσόπουλος, ο κ. Καραμανλής, ο κ. Παπούλιας και οι συν αυτοίς, αγνόησαν επιδεικτικά τις επιστολές διαμαρτυρίας του SEEMO, του IPI και του Ύπατου Εκπροσώπου για την Ελευθερία των ΜΜΕ του ΟΑΣΕ (μέλος του οποίου είναι και η Ελλάδα) που ζητούσαν να αποσυρθεί ο νόμος-ταφόπλακα και προχώρησαν στην υπογραφή και ψήφισή του. Εφαρμόζοντας πλήρως το ρητό «όταν οι άλλοι μας φτύνουν, εμείς κρατάμε ομπρέλα και ισχυριζόμαστε ότι βρέχει».

Είναι η ίδια λογική που οδηγεί το ελληνικό κράτος και τους αυτόκλητους «δημοσιογράφους-υπερασπιστές» του δεκα-ετίες τώρα να γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τις καταδικαστικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Χαρακτηριστικότερο ίσως παράδειγμα η υπόθεση της Στέγης Μακεδονικού Πολιτισμού, την οποία αρνείται πεισματικά αναγνωρίσει η Ελλάδα παρά τα απανωτά «χαστούκια» του ΕΔΑΔ.

Για να μην αναφερθούμε στο τελευταίο, στην καταδίκη της χώρας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την απαγόρευση χρήσης του όρου «τουρκικός» από μειονοτικές οργανώσεις της Δυτικής Θράκης.

Εδώ, η ελληνική πολιτεία, δια της υπουργού Εξωτερικών Ντόρας Μπακογιάννη, επέλεξε για πρώτη φορά την «αντεπίθεση», ίσως γιατί η απόφαση αυτή του ΕΔΑΔ ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου, όσον αφορά το θέμα-ταμπού των μειονοτήτων στη χώρα μας. Έτσι, η κ. Μπακογιάννη  ανακοίνωσε επίσημα ότι η Ελλάδα θα εφεσιβάλλει την απόφαση, χωρίς να διευκρινίζει όμως σε ποιο νομικό πλαίσιο θα στηριχθεί για να  πράξει κάτι τέτοιο.

Αυτή η καθόλου κολακευτική για χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατάσταση, παρουσιάστηκε για ακόμα μια φορά στο Βελιγράδι,  προκαλώντας όπως ήταν φυσικό την απορία και τα ποικίλα σχόλια ιδίως των «υπερατλαντικών» συνέδρων. Πολλοί ήταν εκείνοι που δεν πίστευαν ότι όλα αυτά και άλλα περισσότερα μπορεί να συμβαίνουν σε μια χώρα που αυτάρεσκα αυτοαποκαλείται «λίκνο του πολιτισμού και της δημοκρατίας» αλλά την ίδια στιγμή αρνείται πεισματικά το δικαίωμα στοιχειώδους αυτοπροσδιορισμού όχι μόνο σε πολίτες της αλλά και σε υπηκόους άλλων χωρών!

Η τελευταία ημέρα του συνεδρίου αφιερώθηκε σε ένα εξίσου σημαντικό όσο και επίκαιρο θέμα, τις σχέσεις ανάμεσα στα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, την πολιτική και τις επιχειρήσεις. Σημαντικοί προσκεκλημένοι από το εξωτερικό, ανάμεσα τους  ο γενικός γραμματέας της Διεθνούς Ένωσης Δημοσιογράφων (ΙFJ) Αidan White και ανώτατα στελέχη πολυεθνικών εταιρειών που δραστηριοποιούνται στη Νοτιοανατολική Ευρώπη (Deutsche Telekom, Telekom Austria, Fiat, OMV, Delta Holdings, Bayer, Holcim κ.α.), συζήτησαν για τις σχέσεις ανάμεσα στα media, τους πολιτικούς, τις εταιρείες και τη λεπτή γραμμή που (θα έπρεπε να) διαχωρίζει τις δραστηριότητες τους.

Δυστυχώς, και στο συγκεκριμένο τμήμα του συνεδρίου, η ελληνική παρουσία ήταν κάτι παραπάνω από… υποτυπώδης, παρότι περισσότερες από 270 μεγάλες, μεσαίες και μικρές ελληνικές επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται στη Σερβία, έχοντας ιδρύσει και Σύνδεσμο. Φωτεινή εξαίρεση η Cosmote με 3μελή μάλιστα αντιπροσωπεία υψηλού επιπέδου που ήρθε ειδικά για το σκοπό αυτό από την Αθήνα, συζήτησε συνεργασίες σε όλα τα επίπεδα και επιβεβαίωσε για μια ακόμα φορά  ότι έχει ξεφύγει από τα στενά ελληνικά πλαίσια  και κινείται επιβεβαιώνοντας τον ρόλο της ως ένας σημαντικός περιφερειακός «παίκτης» στις τηλεπικοινωνίες της ΝΑ Ευρώπης.