Δεν υπάρχουν λόγια για την μεγάλη πορεία στο τραγούδι του Λάκη Χαλκιά, ενός τραγουδιστή που άφησε το στίγμα του στα μουσικά πράγματα της χώρας για πάνω από 60 χρόνια και έφυγε το βράδυ της Κυριακής στα 83 του χρόνια.
Εκτός από σπουδαίος τραγουδιστής, ο Λάκης Χαλκιάς υπήρξε σπουδαίος άνθρωπος και ανεκτίμητος φίλος. Δεν θα γράψω για τα μεγάλα έργα που τραγούδησε στην καριέρα του (Θεσσαλικός κύκλος, Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Εργάτες, Μετανάστες, Θητεία, Πικραμένη μου γενιά, κα), ούτε για την τεράστια πορεία του από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 που πρωτοεμφανίστηκε στο τραγούδι.
Ούτε για τις μεγάλες του συνεργασίες (από Γιάννη Ρίτσο, Μίκη Θεοδωράκη, Γιάννη Μαρκόπουλο και Στέλιο Καζαντζίδη έως Μάνο Ελευθερίου, Απόστολο Καλδάρα, Χρήστο Λεοντή και Νίκο Ξυλούρη).
Και φυσικά ούτε για τις σημαντικές προσωπικότητες που γνώρισε στην καριέρα του, από τον Γιάσερ Αραφάτ έως τον Άντονι Κουίν.
Γιος του κορυφαίου κλαρινιστα Τάσου Χαλκιά, ο Λάκης Χαλκιάς από τους τελευταίους μεγάλους του λαϊκού τραγουδιού που έχει τραγουδήσει την άμμο της θάλασσας, με ήθος και αξιοπρέπεια υπήρξε ένα διαμάντι για τον χώρο της ελληνικής μουσικής.
Θα γράψω όμως για το πώς τον έζησα από πολύ κοντά τα τελευταία 30 χρόνια όπου και με τίμησε με την φιλία του, αλλά κυρίως για τα όσα τράβηξε τον τελευταίο μήνα στα νοσοκομεία και τον αγώνα του να πιαστεί από ένα κλαδάκι σωτηρίας και ελπίδας για ζωή. Μάλιστα τελευταία μου έλεγε “εσύ είσαι αδελφός μου” θέλοντας να μου δείξει την αγάπη του. Γιατί σε κάθε δυσκολία ήμουν πάντα κοντά του όλα αυτά τα χρόνια.
Τον γνώρισα και γίναμε αχώριστοι φίλοι χάρη στον Πάνο Γεραμανη τον οποίο πρωτοσυνάντησα το 1987 στα ΝΕΑ και με τίμησε κι αυτός με την ανεκτίμητη φιλιά του τα τελευταία 18 χρόνια της ζωής του. Και από τότε βλεπόμασταν τακτικά. Μάλιστα την Μεγάλη Εβδομάδα του 2005 λίγες μέρες πριν φύγει από την ζωή το βράδυ της Ανάστασης ο Πάνος Γεραμανης στην Αγιά της Πάργας, συναντηθήκαμε και οι τρεις μας σε ένα ουζερί στην Μιχαλακοπούλου, διακόσια περίπου μέτρα πιο πάνω από τα ΝΕΑ και περάσαμε λίγη ώρα μαζί. Μικρές στιγμές ανεκτίμητης αξίας με σημαντικούς ανθρώπους που σου μένουν για πάντα χαραγμένες στην μνήμη σου και στην καρδιά σου.
Αξέχαστες θα μου μείνουν οι συζητήσεις στο σπίτι του αλλά και στις εξόδους μας τακτικά σε ταβερνάκια, όπως και όταν πηγαίναμε μαζί και βλέπαμε στην Καλλιθέα στο σπίτι του τον δεξιοτέχνη του μπουζουκιού Γιάννη Σταματίου (Σπόρο), ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που συναντιωμασταν για φαγητό στο σπίτι του Πάνου και της Ναυσικάς Γεραμανη στο Χαλάνδρι.
Είχε πάντα ένα γλυκό χαμόγελο, ανεξάντλητο χιούμορ και όρεξη για ζωή και δημιουργία. Ακόμη και μέσα από την εντατική σκεπτόταν ποτέ θα μπει στο στούντιο για να ολοκληρώσει κάποια τραγούδια που ήταν μισοτελειωμένα.
Τιμούσε πάντα τις φιλίες του και δεν υπήρξε ποτέ αχάριστος. Δεν θα ξεχάσω πριν από λίγο καιρό όταν μου είπε ότι “σκέφτομαι να κάνω δώρο ένα μπουζούκι μου στον καρδιολόγο μου τον Αντώνη Μαντά που με πολύ αγάπη με παρακολουθεί εδώ και αρκετά χρόνια”. Και πράγματι ένα μεσημέρι πήγαμε μαζί στο ιατρείο του στο Μπουρνάζι και του το χάρισε με την καρδιά του. Ως μια κίνηση ευγνωμοσύνης. Ο γιατρός συγκινήθηκε και δεν το περίμενε. Αυτός ήταν ο Λάκης Χαλκιάς. Ένας τραγουδιστής με μεγάλη καρδιά. Που στο τέλος αυτή η καρδιά δεν άντεξε άλλο και τον πρόδωσε.
Το 2019 αναγκάστηκε ο Λάκης Χαλκιάς να βάλει απινιδωτη – βηματοδότη στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο. Αυτό έγινε από τον καθηγητή καρδιολογίας Κωνσταντίνο Τσιουφη και την ιατρική του ομάδα, μετά από προτροπή του προσωπικού του καρδιολόγου Αντώνη Μαντά που το έκρινε απαραίτητο, επειδή η καρδιά του ήταν ταλαιπωρημένη από ένα παλιό έμφραγμα του 2005. Τέλος του 2025 στο Ιπποκράτειο άλλαξαν μπαταρία στον απινιδωτη – βηματοδότη και όλο αυτόν τον καιρό είχε μια φυσιολογική ζωή στην καθημερινότητα του και στο τραγούδι.
Μάλιστα τρια χρόνια πριν, το 2023 είχε ένα ατύχημα στο σπίτι του όταν ανέβηκε μέσα στο γραφείο του σε μια σκάλα για να κατεβάσει έναν ντοσιέ από κάποιο ράφι και πέφτοντας έσπασε αριστερό χέρι και πόδι. Στο ΚΑΤ όπου μεταφέρθηκε και μετά από επιτυχή εγχείρηση και νοσηλεία πήγαν όλα καλά και το ξεπέρασε πολύ γρήγορα παρά την ηλικία του και τα προβλήματα με την καρδιά του.
Στις 28 Ιουνίου του 2026 ημέρα Κυριακή ξεκινησε ο Γολγοθάς. Ξημερώματα ένας έντονος πόνος στο στήθος υποχρέωσε την αγαπημένη του σύζυγο Αλέκα να τον μεταφέρει επειγόντως με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο Αγία Όλγα, στη Νέα Ιωνία. Μετά από μια εβδομάδα και φυσικά με την φροντίδα των γιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού στην εντατική, βγήκε την Δευτέρα το μεσημέρι στις 6 Ιουλίου και επέστρεψε στο σπίτι του.
Τέσσερις μέρες αργότερα, την Παρασκευή 10 Ιουλίου μπήκε ξανά στο νοσοκομείο μετά από μια μικρή ενόχληση που ένιωσε στην καρδιά του. Αυτή τη φορά μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Ελπίς στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας που εφημερευε.
Φαίνεται ότι η νέα ποιο ισχυρή αγωγή που του χορήγησαν του σταθεροποίησε τους παλμούς και δυο μέρες μετά, την Τετάρτη 15 Ιουλίου το μεσημέρι οι γιατροί του έδωσαν εξιτήριο. Και με ιδιωτικό ασθενοφόρο μεταφέρθηκε από το νοσοκομείο Ελπίς στο σπίτι του, στα Άνω Πατήσια προκειμένου να συνεχίσει την αγωγή του στο δικό του περιβάλλον.
Τα προβλήματα όμως δεν σταμάτησαν εδώ, και το επόμενο βράδυ ξαναχτύπησε ο απινιδωτης και με ασθενοφόρο μπήκε και πάλι ο Λάκης Χαλκιάς στην εντατική, αυτή τη φορά στο νοσοκομείο Γεννηματά. Όπου αρχικά του ρύθμισαν τους παλμούς, ενώ την Δευτέρα 20 Ιουλίου, του έγινε αργά το βράδυ στεφανιογραφια και τρεις μέρες μετά, την Πέμπτη το μεσημέρι επρόκειτο να υποβλήθηκε σε καυτηριασμό (ablation), κάτι που όμως δεν κατέστη δυνατόν. Έτσι λοιπόν η αγωγή συνεχίστηκε και ενώ είχε βγει απ’ την εντατική, δύο καρδιακά επεισόδια το πρωί της Τρίτης 28 Ιουλίου τον οδήγησαν και πάλι στην μονάδα υψηλής φροντίδας λόγω της σοβαρότητας της κατάστασης του. Και η υγεία του μέρα με τη μέρα χειροτέρευε.
Ήδη είχε συμπληρώσει κατακαλόκαιρο έναν και πλέον μήνα μαρτυρικής και αβάσταχτης ταλαιπωρίας με το να μπαινοβγαίνει στις εντατικές από νοσοκομείο σε νοσοκομείο.
Όλο αυτό το διάστημα που τον επισκεπτόμασταν με την σύζυγό του Αλέκα, τον αδελφό του Χρήστο και τον κουνιάδο του Σπύρο στην εντατική ήταν αισιόδοξος και μάλιστα έκανε σχέδια για το μέλλον. Και το πρώτο πράγμα που θα έκανε όταν έβγαινε από το νοσοκομείο, όπως είχε πει ήταν: “έχω να κάνω δουλίτσες”, εννοώντας φυσικά τις εκκρεμότητες του στο τραγούδι.
Όμως ο Χάρος δεν κάνει χάρες. Ούτε ποτέ δίνει ευκαιρίες στους ανθρώπους να ολοκληρώσουν τα σχέδια τους. Χθες το βράδυ ο Λάκης Χαλκιάς έφυγε ήσυχα ήσυχα στο νοσοκομείο Γεννηματάς, που όσο κι αν προσπάθησε γενναία να ξεπεράσει το πρόβλημα υγείας, αυτή τη φορά η καρδιά του τον πρόδωσε.
Στις 30 Αυγούστου ο Λάκης Χαλκιάς θα είχε γενέθλια. Θα συμπλήρωνε τα 83 του χρόνια – είχε γεννηθεί στις 30 Αυγούστου του 1943 στα Ιωάννινα. Καλό ταξίδι Λακουλη, όπως γλυκά και τρυφερά τον φώναζε πάντα η αγαπημένη του σύζυγος Αλέκα.
efsyn.gr
