Η παρουσίαση στη Θεσσαλονίκη του οικονομικού προγράμματος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.) από τον Αλέξη Τσίπρα ήταν, μακράν, κατώτερη των προσδοκιών. Όχι γιατί δεν ήταν «αρκούντως ριζοσπαστικό», όπως τον κατηγόρησαν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ -αν κάποιος κατορθώσει να μου εξηγήσει γιατί οι δυο αυτοί πολιτικοί σχηματισμοί δεν είναι ένας κερδίζει γλυφιτζούρι κοκοράκι- για πρόγραμμα κεντροαριστερού κόμματος μια χαρά ήταν, αλλά γιατί βοούσε ότι τα στελέχη της ΕΛ.Α.Σ. έχουν πλήρη άγνοια για το πώς ζει η φτωχολογιά κι, ακόμα χειρότερα, εγκληματική ανικανότητα να μιλήσουν μια γλώσσα κατανοητή σ' αυτήν.
ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΕΡΔΙΖΟΝΤΑΙ ΧΑΡΗ ΣΤΗ ΜΕΣΑΙΑ ΤΑΞΗ, ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΟΜΩΣ ΑΠΟ ΤΗ ΦΤΩΧΟΛΟΓΙΑ
Από τη μέρα που ο Αλέξης Τσίπρας λανσάρισε την ΕΛ.Α.Σ. καθημερινή του προσπάθεια είναι να «εξηγήσει» στη μεσαία τάξη ότι δεν θα «είναι όπως παλιά», ότι αυτή τη φορά «δε θα βάλει ένα σκασμό φόρους», ότι τα όποια κοινωνικά μέτρα ληφθούν «θα είναι κοστολογημένα ως το τελευταίο ευρώ». Κι είναι τέτοιος ο καημός του να «τον αγαπήσει» η μεσαία αστική τάξη που, τα αρχικά προτάγματα του κόμματος, αυτά που παρουσίασε σε μια μαζική λαϊκή συγκέντρωση στην Κοκκινιά -η ακρίβεια και το κόστος της ενέργειας- σχεδόν δεν ακούστηκαν χθες, παρά το γεγονός ότι οι προτάσεις για την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων κατέλαβαν πολύ χώρο και χρόνο στην παρουσίαση.
Προσωπικά κατανοώ πλήρως αυτόν τον καημό του μιας και στη χώρα μας η μεσαία αστική τάξη -αυτή που, όπως ισχυρίζονται και πιθανότατα έχουν δίκιο οι επαγγελματίες της πολιτικής επικοινωνίας, «δίνει τις εκλογικές νίκες»- αξιώνει νοσοκομεία με ξενοδοχειακές υπηρεσίες πέντε αστέρων και, ει δυνατόν, τρεις τέσσερις γιατρούς και νοσηλευτές στο προσκέφαλο του ασθενούς αποκλειστικά γι' αυτόν αλλά χωρίς να πληρώνει ούτε ένα ευρώ σε φόρους, σχολεία και πανεπιστήμια που να θυμίζουν τα campus -ναι, έτσι τα αποκαλούν- των αμερικανικών τηλεοπτικών σειρών πάλι χωρίς να πληρώνουν ούτε ένα ευρώ από την τσέπη τους σε φόρους και πάει λέγοντας.
Για τον ίδιο λόγο κατανοώ πλήρως τη θέση της ΕΛ.Α.Σ. για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, πολύ περισσότερο που ισχύει απόλυτα το ότι τα ευρωπαϊκό δίκαιο υπερισχύει των συνταγμάτων των Κρατών-μελών της ΕΕ -γι' αυτό άλλωστε και κάθε ευρωπαϊκή νομοθεσία για να περάσει πρέπει να βρεθεί φόρμουλα συμβατή με το γερμανικό σύνταγμα- κι αν είχαμε στην Αριστερά δυο δράμια νιονιό θα είχαμε ρυθμίσει αυτό το θέμα μια χαρά βάζοντας στο Σύνταγμα τις κατάλληλες προϋποθέσεις για τη λειτουργία τους -π.χ. οι εγγραφόμενοι σε αυτά να έχουν υποχρεωτικά περάσει σε αντίστοιχες σχολές μέσω των Πανελληνίων και να διέπεται το προσωπικό τους από τους ίδιους όρους με αυτό των δημοσίων πανεπιστημίων-.
Εκείνο που όμως είναι πραγματικά απογοητευτικό είναι η ακραία αδυναμία του κόμματος να επικοινωνήσει σε απλά ελληνικά εκείνο το σκέλος του προγράμματός του που αφορά την ανακούφιση της φτωχολογιάς (αυξήσεις μισθών, συγκεκριμένα μέτρα για την καταπολέμηση της ακρίβειας κ.λ.π.).
Και είναι απογοητευτικό γιατί μια απλή ανάγνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων από το Δημοψήφισμα του 2015 και μετά, δείχνει ότι περισσότερο από μισό εκατομμύριο ψηφοφόροι, κυρίως από τις φτωχογειτονιές, δεν πήγαν να ψηφίσουν έκτοτε. Και δεν υπάρχει περίπτωση να κερδίσει κεντροαριστερό κόμμα εκλογές αν δεν κατορθώσει να δώσει σε αυτούς τους ανθρώπους και πάλι ελπίδα.
Η ΜΠΟΥΡΔΑ ΤΩΝ «ΔΩΡΕΑΝ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΩΝ» ΣΕ ΑΘΗΝΑ - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Ενδεικτική αυτής της κατάστασης είναι η ιδιοφυής μπούρδα περί δωρεάν συγκοινωνιών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Είμαι βέβαιος ότι τα «αστέρια» της ΕΛ.Α.Σ. αντέγραψαν την πρόταση αυτή από το πρόγραμμα του Ζοχράν Μαμντάνι.
Μόνο που στη Νέα Υόρκη ένα εισιτήριο του μετρό κοστίζει πάνω από 6 δολάρια, ενώ στην Αθήνα μόλις €1,20 κι αν κάποιος έχει κάρτα απεριορίστων διαδρομών κάτω από το μισό αυτού του ποσού.
Στην πρόταση αυτή λοιπόν αποτυπώνεται σε όλο της το μεγαλείο η ογκώδης άγνοια των στελεχών της ΕΛ.Α.Σ. για το πως ζει πραγματικά η φτωχολογιά. Γιατί τον άνθρωπο που πρέπει να πάρει δυο και τρία μαζικά μέσα μεταφοράς για να φτάσει από το σπίτι στη δουλειά του κι από τη δουλειά του στο σπίτι η τιμή του εισιτηρίου είναι το μικρότερο πρόβλημά του.
Τον καίει ότι τα λεωφορεία είναι ακριβοθώρητα και πρέπει να περιμένει 15-25 λεπτά στις ανταποκρίσεις τους. Τον καίει ότι το μετρό περνάει κάθε 10 λεπτά αντί για κάθε δυο λεπτά και το τραμ κάθε 25 λεπτά. Κι όλα αυτά του προσθέτουν τουλάχιστον μια ώρα ταλαιπωρία στον πηγαιμό κι άλλη τόση στο γυρισμό από τη δουλειά του.
Το πρόβλημα των αστικών συγκοινωνιών δεν είναι το ακριβό τους κόμιστρο. Είναι ότι στο μετρό και στο τραμ οι συρμοί είναι λίγοι κι οι μηχανοδηγοί ακόμα λιγότεροι. Ότι τα λεωφορεία και τα τρόλεϊ είναι παλιά και κακοσυντηρημένα κι ότι οι οδηγοί τους λιγοστοί. Κι ότι ακόμα λιγότεροι είναι οι μηχανικοί αυτοκινήτων για τη συντήρηση των οχημάτων και τα ανταλλακτικά σπανίζουν.
Αντί λοιπόν να υποσχεθούν ότι επιτέλους θ' αποκτήσουν η Αθήνα κι η Θεσσαλονίκη δημόσιες συγκοινωνίες άξιες να φέρουν αυτό το όνομα αναλώνονται σε φούσκες που, ακόμα κι αν υλοποιηθούν, κανενός τη ζωή δεν θα κάνουν πιο εύκολη.
Βεβαίως, υπάρχουν κατηγορίες συμπολιτών μας για τους οποίους ακόμα κι αυτό το πενιχρό κόμιστρο είναι δυσβάστακτο, όπως οι άνεργοι, οι χαμηλοσυνταξιούχοι, οι νέοι κάτω των 18 ετών κι είναι προφανές ότι σε όλους αυτούς πρέπει να εξασφαλιστεί η δωρεάν πρόσβαση στα ΜΜΜ. Αλλά για ποιο λόγο να εξαιρούνται του εισιτηρίου οι τουρίστες, για παράδειγμα;
ΜΙΑ ΚΟΥΦΟΝΙΚΟΛΑΚΟΥ ΔΕΝ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ
Το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στη χθεσινή παρουσίαση του οικονομικού προγράμματος. Με τη φωτεινή εξαίρεση της Θεώνης Κουφονικολάκου, η οποία στέκεται εξαιρετικά σε όλα τα πάνελ, μιλάει απλά και είναι ικανή να αναδεικνύει το ουσιώδες, ΟΛΑ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ τα υπόλοιπα στελέχη της ΕΛ.Α.Σ. είναι θλιβερά όταν διατυπώνουν δημόσια τις πολιτικές τους απόψεις.
Μιλούν από καθέδρας, μια γλώσσα ξύλινη, χάνονται σε ατέρμονες εξηγήσεις κι επεξηγήσεις που κοιμίζουν τον ακροατή τους. Κι επειδή είναι έξυπνοι άνθρωποι είναι προφανές πως η αδυναμία τους να μιλήσουν ανθρώπινα οφείλεται απλούστατα στο ότι ουδέποτε στη ζωή τους έχουν περπατήσει σε μια φτωχογειτονιά, ουδέποτε έχουν μιλήσει με τους ανθρώπους που ζουν στις φτωχογειτονιές, κατά μείζονα λόγο δε, ουδέποτε έχουν προσπαθήσει να τους ακούσουν.
Όταν ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε την ίδρυση της ΕΛ.Α.Σ. είχα γράψει ένα άρθρο με τίτλο: ΚΑΝ' ΤΟ ΟΠΩΣ Ο ΡΟΥΒΙΚΩΝΑΣ... 'Η ΟΠΩΣ Ο ΖΟΧΡΑΝ ΜΑΜΝΤΑΝΙ .Στο άρθρο αυτό εξηγούσα την αναγκαιότητα για ένα συνδυασμό μετριοπαθούς πολιτικής και ανάδειξης θεμάτων που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙΝΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.
Από την ακρίβεια και το κόστος της ενέργειας μέχρι την αντιεμβολιαστική πολιτική της κυβέρνησης που αποσκοπούσε στην εξόντωση του ζωικού κεφαλαίου της χώρας απέναντι στον αφθώδη πυρετό, ώστε να υποβαθμιστεί αφ' ενός το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ κι αφ' ετέρου να υποχρεωθούν οι καταναλωτές να αγοράζουν τα μπουκωμένα στις ορμόνες αρνίσια κρέατα από τη Νότιο Αμερική -κάτι σαν τις μπίζνες του Παττακού με τα σάπια βοδινά Αργεντινής στη διάρκεια της Χούντας-. Αυτό που μέχρι τώρα βλέπουμε είναι ακριβώς το αντίθετο.
ΓΙΑΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑ ΣΤΙΒΑΡΟ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΟ ΚΟΜΜΑ;
Σε μια εποχή που η κοινωνία είναι βαθύτατα απελπισμένη, οι άνθρωποι δε μπορούν να βγάλουν το μήνα λόγω της ακρίβειας και επιπροσθέτως η κυβέρνηση παραβιάζει, όχι μόνο το Σύνταγμα, αλλά και τους ίδιους τους νόμους που η ίδια ψήφισε, σε μια εποχή που σύσσωμος ο κομματικός μηχανισμός του Μητσοτάκη σπεύδει να υπερασπιστεί κάθε λίγο και λιγάκι παιδόφιλους και βιαστές, σε μια εποχή που η ηγεσία της Δικαιοσύνης συνειδητά εμποδίζει κάθε δικαστική έρευνα που μπορεί να θίγει - ακόμα και υποθετικά- την κυβέρνηση, οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από ένα στιβαρό πολιτικό αντίπαλο απέναντι στη μητσοτακική δικτατορία.
Δεδομένου δε του συντηρητισμού της ελληνικής κοινωνίας το ρόλο αυτό είναι απαραίτητο να τον παίξει ένα κεντροαριστερό κόμμα, το οποίο καλό θα ήταν να έχει μια σοβαρή κριτική από τα αριστερά του - δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν υπάρχει-, ώστε να μην ξεφεύγει. Το ερώτημα είναι αν η ΕΛ.Α.Σ. θα μπορέσει να παίξει αυτό το ρόλο ή αν θα προστεθεί στο μακρύ κατάλογο των ευρωπαϊκών κεντροαριστερών κομμάτων που αποξενώθηκαν εντελώς από τη φτωχολογιά και σήμερα είναι κομπάρσοι της πολιτικής σκηνής.
Όμως παντού όπου συνέβη αυτό η κοινωνία δεν στράφηκε προς τα αριστερά. προς την άκρα Δεξιά στράφηκε. Και με δεδομένη την επικείμενη αποφυλάκιση του Κασιδιάρη, ο οποίος έχει εκτίσει ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ ΠΟΙΝΗΣ ΤΟΥ, τα πράγματα είναι εξαιρετικά δυσοίωνα.
Γιάννης Χρυσοβέργης
